Monocyty – funkcje, normy i zaburzenia

Trombocyty, erytrocyty, granulocyty obojętnochłonne, granulocyty kwasochłonne, granulocyty zasadochłonne, limfocyty T, monocyty… Czytając wyniki badań krwi często mamy wrażenie, że zgłębiamy podręcznik medyczny napisany w niezwykle skomplikowanym języku. Im bardziej próbujemy zrozumieć treści w nim zawarte, tym mniej jesteśmy w stanie pojąć. Gubimy się w plątaninie liczb, symboli i specjalistycznych określeń. Postanowiliśmy odczarować nieco tę „czarną magię”, biorąc na warsztat ostatni z przywołanych wyżej terminów. Jaką funkcję pełnią monocyty? O czym świadczy ich niedobór albo nadmiar? Sprawdźcie!

Monocyty – budowa i funkcje

Monocyty to grupa leukocytów. Stanowią od trzech do ośmiu procent wszystkich białych krwinek występujących w organizmie człowieka. Komórki te są wyposażone w jądro o nerkowate w kształcie, liczne mitochondria, rozbudowany aparat Golgiego oraz zasadochłonną cytoplazmę. Powstają w szpiku kostnym (rzadziej w układzie siateczkowo-śródbłonkowym), skąd przedostają się do krwiobiegu. Krążą w nim kilka dni, a następnie wędrują do śledziony i innych narządów, gdzie przybierają swoją ostateczną postać – przeobrażają się w makrofagi. Czemu ma służyć rzeczona przemiana? Monocyty pełną szereg istotnych funkcji. Są swoistymi „agentami do zadań specjalnych”. Wyłapują „nieproszonych gości” panoszących się po ciele i rozprawiają się z nimi. Zwalczają wirusy, bakterie, grzyby. Pozbywają się fragmentów martwych tkanek. Wzmacniają odpowiedź immunologiczną organizmu. Powstrzymują rozrost komórek nowotworowych. Odpowiadają za produkcję białek i lipidów związanych z układem odpornościowym. Uczestniczą w procesach wytwarzania i różnicowania się elementów morforycznych krwi. Ale na tym ich rola się nie kończy. Biorą również udział w transporcie żelaza.

Monocyty – normy

Przyjmuje się, że poziom monocytów (oznaczanych skrótem MONO) u zdrowego, dorosłego człowieka oscyluje w granicach 0,3-0,8 tys./l’l, czyli od dwóch do czterech procent. W przypadku dzieci normy są nieco szersze i uzależnione od wieku:

  • 0-12% – u noworodków do siódmego dnia życia
  • 2-7% – u noworodków powyżej siódmego dnia życia i dzieci do lat sześciu
  • 5-12% – u dzieci powyżej szóstego roku życia.

Wartości monocytów określa się na podstawie rozmazu. Samo badanie nie jest zbyt bolesne ani skomplikowane. Krew, pobraną z żyły łokciowej poddaje się szczegółowej analizie pod mikroskopem lub w specjalnie przygotowanych maszynach.

Monocyty lekko podwyższone – czy jest się czym martwić?

Nieco większa – niż wskazywałyby na to przyjęte normy – procentowa ilość MONO w rozmazie krwi z reguły nie jest powodem do niepokoju. Świadczy o tym, że organizm niedawno zmagał się z jakąś infekcją lub zakażeniem. Podwyższone monocyty występują również u osób, które:

  • palą papierosy,
  • są narażone na długotrwały stres,
  • mają usuniętą śledzionę;
  • przyjmują adrenalinę, hormony sterydowe lub związki litu,
  • przechodzą rekonwalescencję po zabiegach operacyjnych.

Monocyty powyżej normy – o jakich zaburzeniach mogą świadczyć?

Wysoki poziom opisywanych leukocytów we krwi (monocytoza) towarzyszy niekiedy poważnym schorzeniom, takim jak na przykład: reumatoidalne zapalenie stawów, twardzina, toczeń, białaczka, ziarnica złośliwa, szpiczak mnogi, wrzodziejące zapalenie jelita, mononukleoza zakaźna, gruźlica, kiła, choroba Leśniowskiego-Crohna, sarkoidoza, marskość wątroby, pierwotna małopłytkowość immunologiczna, makroglobulinemia Waldenströma, niedokrwistość hemolityczna, etc.

Niedobór monocytów – co oznacza?

Nie tylko nadmiar, ale również niedobór monocytów (monocytopenia) może okazać się niebezpieczny. Bywa bowiem zwiastunem niektórych zaburzeń związanych z upośledzeniem odporności organizmu (zakażenie wirusem HIV) czy dysfunkcją szpiku kostnego (anemia aplastyczna).

Poziom monocytów – jak interpretować wyniki?

Zbyt duża bądź zbyt mała ilość MONO we krwi – co warto jeszcze raz wyraźnie podkreślić – wcale nie musi być oznaką groźnych chorób. Poziom monocytów w organizmie to kwestia dalece indywidualna, uzależniona od wielu różnych czynników. Wyniki przeprowadzonych badań zawsze należy skonsultować ze specjalistą. Poniższy artykuł ma jedynie charakter informacyjny.

Ocen ten wpis

Related Posts

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *